ตอนที่ 2 : เชียร~การิน (100%)

posted on 10 Jan 2012 22:47 by punkungstrom directory Fiction

ตอนที่ 2 (100%)

     ไม่อยู่....

     น่าแปลกที่คนอย่างการิน จิตเมธร ไม่มาโรงเรียนเป็นเดือน

ทั้งๆที่โรงเรียนมีข่าวคดีฆาตกรรมของนักเรียนในโรงเรียนนิศาพานิช เป็นรายที่สี่แล้ว

และลัลทริมาก็บาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล น่าแปลกมากที่จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็น

แม้แต่เงาของเขา หายไปไหนนะ...การิน

     โชติกาลยืนอยู่หน้าห้องของการินกดกริ่งเรียกมานานถึงหนึ่งชั่วโมงแล้ว

และตอนนี้เขาก็ได้พังประตูเข้าไปเรียบร้อยแล้ว ภายในห้องดูเกะกะไม่เป็นระเบียบ

มีกองเอกสารมากมายหล่นเกลื่อนกลาดพื้นห้อง แต่เตียงไม่มีรอยยับเลยแม้แต่น้อย

บ่งบอกว่าเจ้าของห้องแทบจะไม่ได้แตะต้องเตียงหรืออาจจะไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ

สิ่งที่ดูเหมือนจะถูกใช้งานอย่างหนักมีเพียงคอมพิวเตอร์ที่ถูกกองเอกสารทับ

เกือบมิดแล้วเท่านั้น ไม่ว่าจะเดินหาสักกี่รอบก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของห้องแม้แต่น้อย

สำหรับคนฉลาดอย่างโชติกาลนั้นรู้ได้ทันทีว่าจะหาที่อยู่ของการินตอนนี้ได้จากที่ไหน

ไม่รอช้าโชติกาลคว้าหยิบเอกสารที่กองเกลื่อนขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็วเพียงสองสามแผ่น

ก็รู้ว่าตอนนี้การินอยู่กับ “ใคร” แล้ว...

     “เชียร!!!” ทันทีที่รับรู้ว่าใคร สายตาทั้งสองของเขาก็แข็งกร้าว เอกสารในมือถูกขยำ

และปาทิ้งอย่างไม่ใยดี ในใจเหมือนมีไฟสุมครุกรุ่นพร้อมที่จะสังหารใครก็ได้ในตอนนี้!

     “เราได้เจอกันแน่!” โชติกาลเดินออกจากห้องไปทันทีอย่างไม่รอช้า เขารู้ดีว่าคน

ที่เขาตามหาอยู่ที่ไหน!!!

-----------------------------------------------------

     “ซ่า!!” เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบลงบนหัวของชายหนุ่มทั้งสอง

     “นายนี่มันดื้อชะมัด! อ๊ะ!!” เชียรตะโกนดังลั่นพร้อมกับพยายามกดตัวของการินลง ที่นับวันแรงของเขาจะสู้การินไม่ได้ขึ้นทุกที การินดันตัวขึ้นจนเชียรเสียหลักล้มลงแทน เขาเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำเพื่อให้น้ำหยุดไหล

     “หุบปากซะที ออกไปเดี๋ยวนี้” สีหน้าหงุดหงิดรำคาญอย่างหาได้ยากจากคนอย่างการิน เป็นท่าทางที่น่าเกรงขาม หากแต่คนตรงหน้ากลับคิดว่ามันน่ารักจนอดใจไม่อยู่ ต้องรีบลุกและเดินออกไปไม่งั้นเขาคงจะโดนการินเตะออกไปแน่

     เมื่อเชียรเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว เสียงเปิดก๊อกน้ำก็ดังขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนคราวนี้การินจะอาบน้ำได้อย่างจริงจังสักที เชียรนั่งลงบนโซฟาตัวโปรด หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างเคยชิน ไออุ่นๆของชาทำให้ภาพเหตุการณ์ในวันแรกที่ทำพิธีกรรมขึ้นมา...

------------------------------------------------------------------

     “....อึ้ก!”

     เสียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากฝืนใจ ดังขึ้นหลังจากที่เจ้าของขอบตาดำคล้ำโดนเขากดหัวให้เลียเท้าอยู่นานกว่าสิบนาทีแล้ว การมองที่ได้มองดูแค่สีหน้าของคนที่ถูกบังคับให้เลียเท้านั้นมันทำให้เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกายอย่างนี้เลยหรอ? รู้สึกหูทั้งสองข้างร้อนขึ้นมาอยู่รำไร หน้าตาของเขามันดู...อ่า...ยั่วอารมณ์จนน่าตกใจ...

     “แฮ่กๆ...แฮ่กๆ...พะ...พอก่อน...กา...ริน...อึ๊ก!” ดูเหมือนคำห้ามปราบของคนถูกเลียเท้าจะไม่ได้ทำให้การินหยุดเลียได้เลย ไม่ว่าจะดันยังไงก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดง่ายๆ น้ำเสียงของเขาเริ่มขาดเป็นห้วงๆ และหอบหายใจถี่รัว พยายามอดกลั้นเสียงและอาการที่กำลังจะแสดงออกมาอย่างที่สุด

     “ผลัก!!โครม!!” จากดันก็กลายเป็นผลักเต็มแรง การินหงายไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว น้ำลายที่ดูจะเป็นสิ่งสกปรกของการินนั้นละเลงเต็มเท้าของเชียร ราวกับการินกำลังเลียทำความสะอาดเท้าให้เขา  หลังจากที่การินหยันตัวนั่งได้แล้วก็เอาแขนเสื้อปาดเช็ดน้ำลายที่ริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว

     ‘อ่า...น่าเสียดายจริงๆ...’ เชียรที่กำลังมองการกระทำของการินอยู่นั้นเกิดเผลอปล่อยอารมณ์ให้คิดอยู่ชั่วแวบหนึ่ง เมื่อได้สติก็รีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไป

     ‘ไม่...มันจะไม่มีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง’ เชียรเริ่มจมลงไปในความคิดของตัวเองอีกรอบหนึ่ง

     ‘พิธีกรรมนี้แสดงผลออกมาได้เกินกว่าที่ผมคาดการไว้ พลังของการินดูจะมากเกินไป สงสัยผมจะต้องหางานให้เขาทำเพื่อลดพลังงานลงซะแล้ว....’ เชียรคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในประตูบานหนึ่ง การินที่กำลังพยายามเอาแขนเสื้อเช็ดคราบน้ำลายเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังของเชียรไปอย่างสงสัย ก่อนจะเดินตามไปติดๆ

     เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบกับแสงสว่างจ้าที่ทำให้คนที่อยู่ในความมืดมาครึ่งค่อนคืนต้องตาพร่า การินหรี่ตาลงจนแทบจะปิดราวกับคนกลัวแสง ผิวกายเริ่มมีไอร้อนและระเหย เชียรเห็นดังนั้นจึงรีบโยนผ้าคลุมสีดำที่แขวนอยู่ข้างมือไปคลุมตัวการินไว้แล้วโอบตัวการินให้หันหน้าชนกับอกกว้างของเขา จากนั้นก็รีบเดินไปปิดไฟทันที หลังจากไฟดับลง เขาก็รับรู้ถึงร่างกายของการินที่สั่นเทาด้วยความกลัว เสียงหอบหายใจเบาๆรดอยู่บนอกของเขาอย่างไม่ตั้งใจ เชียรกระชับอ้อมกอดโอบกอดไว้แน่นเพื่อบอกเป็นนัยวาไม่ต้องกังวล ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าร่างกายของการินจะสงบเลยแม้แต่น้อย เขาจึงตัดสินใจพาเดินต่อจนมาถึงเตียงนอนขนาดใหญ่ เชียรอุ้มการินขึ้นทำให้การินสะดุ้งเกร็งตัวเล็กน้อย เชียรลอบยิ้มในความน่ารักของเจ้าตัวและวางการินลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา แต่ภาพที่เขามองเห็นกลับทำให้เขาแทบคลั่ง!?

     ท่านอนของการินที่เชียรวางลงนั้นไม่ได้นอนสงบนิ่งแบบปกติ เขานอนเอียงไปทางขวาเล็กน้อยมือข้างซ้ายก่ายอยู่บนอกตัวเองยังคงสั่นเบาๆ มือขวาถูกทิ้งไว้ข้างตัวอย่างอ่อนแรงขาที่แยกออกจากกันเหมือนพยายามที่จะขดตัว เหงื่อที่ไหลโทรมกายทำให้เสื้อเชิ้ดสีขาวตัวบางแนบเนื้อกระดุมบนที่ไม่ได้ติดถึงสองเม็ดเผยอออกเห็นอกกว้างขาวเนียนที่มีรอยถูกกรีดอยู่ปลายๆ เสื้อที่ไม่ได้ถูกใส่ไว้ในกางเกงก็เผยให้เห็นช่วงเอวบางๆ หากมองดูที่ใบหน้าแล้ว ตาที่ถูกหรี่ตากลั้นความเจ็บปวดกับริมฝีปากที่เผยอออกหอบหายใจ ใบหูที่แดงก่ำไปด้วยความร้อนระอุของร่างกาย ทั้งหมดทำให้เชียรแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ เขารีบวิ่งออกจากห้องไปทันที

       ‘ไม่...มันจะไม่มีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง!’ เสียงในใจกู่ร้องลั่น....

------------------------------------------------------------------

ชาถ้วยโปรดหมดลงไปพร้อมกับอดีตที่เริ่มจางลง....

       รอยยิ้มของเชียรผุดขึ้นมาเมื่อนึกถึงปฏิญาณที่ตนเคยกล่าวไว้ว่า”มันจะไม่มีเรื่อวอย่างนั้นเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง”  มันได้ถูกเปลี่ยนเป็นครั้งที่สามและสี่และห้า ไปเรื่อยๆไม่หยุด น่าแปลกที่คนอย่างเขาจะควบคุมอารมณ์ความรู้สึกที่อยู่มาร้อยกว่าปีไม่ได้ เพียงแค่ถูกกระตุ้นด้วยภาพเย้ายวนชวนกิเลศที่เขาเจอมานักต่อนัก แต่ทำไมมีเพียงการินเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาควบคุมตนเองไม่ได้.....

       นั่งคิดอะไรเพลินอยู่ไม่นานนักเสียงกระจกบานเลื่อนในห้องน้ำก็ดังขึ้น เรียกให้เขาออกจากอดีต เชียรหันหน้าไปมองต้นเสียง เขาเห็นการินในชุดทะมัดทะแมงราวกลับจะไปออกศึก...อ่า...ไม่น่ารักเอาซะเลยสิ...

       “....” ไม่มีเสียงอะไรออกจากปากของการินที่มีใบหน้านิ่งสงบที่แลดูน่ากลัว ทำให้เชียรเลือกที่จะหยิบเอกสารและยื่นให้ ก่อนจะอธิบาย

       “นี่เป็นงานชิ้นต่อไป อีกไม่นานเจ้าของวิญญาณนัยน์เนตรก็จะมาหาพวกเราที่บริเวณใกล้เคียง สิ่งที่นายต้องทำคือ ‘ส่งเขากลับไป’ ในที่ๆ ‘เขาคนนั้น’ ควรจะอยู่และ....” เชียรทิ้งช่วงเหลือบมองหน้าคนฟังที่ดูจะไม่เชื่อใจในสิ่งที่เขาพูดแม้แต่น้อย ก่อนจะพูดต่อ

       “....รับรองเลยว่านายจะพ้นจากสภาพอัตตาความเป็นนิรันดร์....”

ก่อนที่การินจะเดินจากไปรอยยิ้มสุดท้ายที่เชียรได้เห็นคือ....รอยยิ้มเย้ยหยันของตัวการินเอง....

edit @ 11 Jan 2012 21:44:02 by punkungstrom

edit @ 19 Oct 2012 13:09:43 by punkungstrom

edit @ 19 Oct 2012 13:10:59 by punkungstrom

Comment

Comment:

Tweet

sad smile wow

#8 By (171.98.188.244|171.98.188.244) on 2014-09-20 22:12

แต่งต่อนะคะ 
การินน่ารักจังงงงงงงง

#7 By Karatsu Onagami on 2014-08-09 23:41

อยากอ่านต่ออออออออออค่า
สนุกมากๆ

#6 By ปิ่น คุ *^* on 2014-05-27 18:22

question embarrassed wink double wink

#5 By yaoi (125.24.205.115) on 2013-08-15 14:02

น่าหนุก

#4 By Garin (103.7.57.18|27.55.159.40) on 2013-06-15 18:43

อยากอ่านต่อ สนุกดีจังconfused smile confused smile surprised smile surprised smile

#3 By แวรี่ (103.7.57.18|27.55.10.125) on 2013-05-24 18:46

สนุกจัง อยากอ่านต่อจ้า ^^

#2 By นุ่น (103.7.57.18|58.11.254.230) on 2012-07-01 23:08

อยากอ่านต่อนะ

#1 By CAKE_Cup on 2012-03-30 15:05